Sponsoring fietstocht in strijd tegen kanker
Als Associatie voor OrganisatieOntwikkeling zijn we ook sponsor van enkele ‘goede doelen’. Zo ook Alpe d’Huez: de Sponsor fietstocht in strijd tegen kanker. Wij zijn er trots op dat we deze collega steunden in zijn bijdrage aan het goede doel! Michiel Venne is een oud deelnemer aan onze trainingen en we kennen hem ook uit andere samenwerkingsvormen met de Associatie voor OrganisatieOntwikkeling. Michiel benaderde ons met de vraag hem te sponsoren voor Alpe d’Huez: de fietstocht in strijd tegen kanker en we gingen er graag op in. Hij maakte van zijn voorbereiding een waar interactief gebeuren met zijn geldschieters. We laten hem graag aan het woord in zijn aangrijpend en persoonlijk verslag…
“Op 9 juni deed ik mee aan het evenement Alpe d’HuZes. Samen met 7 van mijn APPM
collega’s zou ik proberen zo vaak mogelijk op één dag de Alpe d’Huez, de welbekende
“Hollandse” berg uit de Tour de France, op te fietsen. Doel van dit jaarlijks evenement is
zoveel mogelijk geld in te zamelen voor KWF Kankerbestrijding.
Mijn belangrijkste motivatie om mee te doen, is natuurlijk dat ik mijn eigen moeder aan kanker heb verloren. Omdat ik pas 2 jaar oud was toen zij overleed, heb ik haar nooit gekend en heb ik dus ook geen levende herinneringen aan haar. Je kan dus wel stellen dat kanker een grote invloed op mijn leven heeft (gehad). Meedoen aan Alpe d’HuZes is voor mij de ultieme uitdaging om door een eigen fysieke inspanning bij te dragen aan de strijd tegen kanker en daarmee zoveel mogelijk geld in te zamelen om de wetenschap te helpen. En dit alles in de hoop van kanker uiteindelijk ‘slechts’ een chronische ziekte te kunnen maken.”
Maar toen ontvingen we op 14 juni een mail van Michiel:
“Als je valt, dan sta je op, stof je je af en ga je weer verder…. Dat hebben we waarschijnlijk allemaal zo geleerd. Hoe anders voelde dat precies een week geleden toen ik tijdens een trainingsrit in de Alpen bij de afdaling van de Col de La Sarenne op heel slecht wegdek in een lelijke greppel met grote stenen en keien belandde. Bij het afstoffen voelde ik naast een stekende pijn direct dat ik mijn sleutelbeen had gebroken. Mijn eerste gedachte was niet: hoe kom ik nog van deze berg af? Heb ik nog meer letsel? Maar enkel en alleen het besef dat ik die donderdag niet zou kunnen fietsen.
Alles waarvoor ik had getraind en waar ik zo naar toe had geleefd, viel in het water. De deceptie was enorm… Op weg naar het ziekenhuis in Grenoble had ik nog even praatjes en het idee dat we die schouder vast gingen tapen en ik gewoon die berg op zou fietsen. Eenmaal in het ziekenhuis werd het zelfs met mijn gebrekkige Frans wel duidelijk dat dat niet ging lukken. De dokter wees nog net niet op haar voorhoofd en maakte duidelijk dat ik ten minste 2 weken niet mocht autorijden, dus fietsen op donderdag kon ik op m’n buik schrijven. Ik kreeg een brace aangemeten die ik 35 dagen om mocht houden. En zo mocht ik weer weg uit het ziekenhuis, een ervaring rijker, een illusie armer….
Twee dagen was ik letterlijk en figuurlijk gebroken. Overal om me heen zag ik mensen zich voorbereiden op de grote dag van donderdag en ik kon weinig anders dan als een aangeslagen vogeltje op de bank zitten. Het shirtje waarop ik een foto van mijn overleden moeder had gestreken, leek ongebruikt in de tas te blijven. Na het aanbod van de jongens om dat shirt dan maar te dragen, ontstond dinsdag het idee de berg zelf omhoog te lopen, gewoon één keertje, rustig aan. De fysio die ik nog even had geraadpleegd gaf geen ‘no-go’, dus een nieuw doel was geboren, ook al voelde het ontzettend als een surrogaat-doel…..
Woensdagavond naar de zogenaamde bezinningsbijeenkomst van Alpe d’HuZes geweest, een avond waarin persoonlijke verhalen van bijzondere mensen centraal stonden en waarin het Alpe d’HuZes doel nog eens stevig werd neergezet. Daar ontmoette ik Ria met haar arm in een mitella. Drie weken geleden had zij haar schouder gebroken en kon net als ik niet fietsen en ging dus omhoog lopen. Zij haalde mij min of meer over om de volgende ochtend al in het donker (04.30 uur) te starten vanwege de magie van het donker en de herdenkingskaarsjes in elke bocht. Ik zal jullie de details van de rest van de avond besparen, maar neem van mij aan dat het ongelofelijk inspirerend, indrukwekkend en emotioneel was. Na afloop voelde ik zoveel kracht en strijdlust dat ik weer zin kreeg tot het uiterste te gaan om die berg zo vaak mogelijk op te lopen. Terug in het appartement de sportschoenen van Paul nog eens goed gepast, want op mijn eigen sneakertjes zag ik het toch niet zo zitten…..
Donderdagochtend 9 juni 04.30 uur samen met Ria aan de start van de grote tocht. Ria bleek de moeder van Edmee, vorig jaar aan een hersentumor overleden. 9 juni was de geboortedag van Edmee en Ria ging samen met haar man de as van hun jarige dochter in bocht 9 uitstrooien….. Tot bocht 9 met kippenvel op m’n armen gelopen zonder een centje pijn. De eerste beklimming ging echt fluitend, na de tweede begonnen de benen en voeten al wat te protesteren. Voorafgaand aan de derde heb ik m’n benen wat laten masseren, dat hielp maar weinig. Een misstap in bocht 21 wees me erop dat ik met een gebroken sleutelbeen liep. Even een extra paracetamolletje… Energie en kracht om door te lopen waren op zich eenvoudig te vinden. Was het niet mijn eigen motivatie om mee te doen, dan waren het wel de verhalen zoals die van Ria. Daarnaast had ik altijd nog de aandacht en aanmoediging van al die mensen langs de route die zich afvroegen wie toch die kerel in die spijkerbroek en met die rugzak zonder zak was. En ik had natuurlijk vrienden bij de medische post die mij na mijn val op maandag als eerste hadden opgelapt. Tijdens die derde beklimming heb ik het meest afgezien en het meest moeten denken aan het motto van Alpe d’Huzes: opgeven is geen optie! En ik dacht het echt: wat stelden mijn gebroken sleutelbeen, de pijn in mijn benen of de blaren op mijn voeten nou voor bij het leed van al die mensen waarvoor we daar die dag omhoog reden of liepen. Uiteindelijk boven wist ik zeker dat die vierde beklimming (mijn aanvankelijke doel) ook ging lukken. Liet de benen nog even masseren en sprak met mijn fietsmaatjes (die voor de 5e, 6e en 7e keer gingen) af elkaar boven bij ’t café te treffen zodat we gezamenlijk konden finishen. En dat deden we een dikke 2,5 uur later, het lekkerste moment van de dag en net als die andere drie keer met tranen in m’n ogen. One way or another; mission accomplished! Als paracetamol op de dopinglijst staat, word ik misschien nog uit de uitslag geschrapt. Wat hoe dan ook blijft, zijn de gedachten aan en het gevoel van een van de mooiste weken uit mijn leven…. Het heeft naast een hele mooie herinnering ook nog een artikeltje in BNdeStem opgeleverd en een mooi filmpje op youtube van mijn tweede finish, samen met twee teamgenoten (op 1.30 min). Iedereen nogmaals heel erg bedankt voor de steun en het vertrouwen en voor de opbeurende woorden na mijn val van maandag.
Love life
Michiel